1 Hezekiah sent to all Israel and Judah, and wrote letters also to Ephraim and Manasseh, that they should come to the house of the LORD at Jerusalem to keep the Passover to the LORD, the God of Israel.2 For the king and his princes and all the assembly in Jerusalem had taken counsel to keep the Passover in the second month—3 for they could not keep it at that time because the priests had not consecrated themselves in sufficient number, nor had the people assembled in Jerusalem—4 and the plan seemed right to the king and all the assembly.5 So they decreed to make a proclamation throughout all Israel, from Beersheba to Dan, that the people should come and keep the Passover to the LORD, the God of Israel, at Jerusalem, for they had not kept it as often as prescribed.6 So couriers went throughout all Israel and Judah with letters from the king and his princes, as the king had commanded, saying, “O people of Israel, return to the LORD, the God of Abraham, Isaac, and Israel, that he may turn again to the remnant of you who have escaped from the hand of the kings of Assyria.7 Do not be like your fathers and your brothers, who were faithless to the LORD God of their fathers, so that he made them a desolation, as you see.8 Do not now be stiff-necked as your fathers were, but yield yourselves to the LORD and come to his sanctuary, which he has consecrated forever, and serve the LORD your God, that his fierce anger may turn away from you.9 For if you return to the LORD, your brothers and your children will find compassion with their captors and return to this land. For the LORD your God is gracious and merciful and will not turn away his face from you, if you return to him.”10 So the couriers went from city to city through the country of Ephraim and Manasseh, and as far as Zebulun, but they laughed them to scorn and mocked them.11 However, some men of Asher, of Manasseh, and of Zebulun humbled themselves and came to Jerusalem.12 The hand of God was also on Judah to give them one heart to do what the king and the princes commanded by the word of the LORD.13 And many people came together in Jerusalem to keep the Feast of Unleavened Bread in the second month, a very great assembly.14 They set to work and removed the altars that were in Jerusalem, and all the altars for burning incense they took away and threw into the Kidron Valley.15 And they slaughtered the Passover lamb on the fourteenth day of the second month. And the priests and the Levites were ashamed, so that they consecrated themselves and brought burnt offerings into the house of the LORD.16 They took their accustomed posts according to the Law of Moses the man of God. The priests threw the blood that they received from the hand of the Levites.17 For there were many in the assembly who had not consecrated themselves. Therefore the Levites had to slaughter the Passover lamb for everyone who was not clean, to consecrate it to the LORD.18 For a majority of the people, many of them from Ephraim, Manasseh, Issachar, and Zebulun, had not cleansed themselves, yet they ate the Passover otherwise than as prescribed. For Hezekiah had prayed for them, saying, “May the good LORD pardon everyone19 who sets his heart to seek God, the LORD, the God of his fathers, even though not according to the sanctuary's rules of cleanness.”20 And the LORD heard Hezekiah and healed the people.21 And the people of Israel who were present at Jerusalem kept the Feast of Unleavened Bread seven days with great gladness, and the Levites and the priests praised the LORD day by day, singing with all their might to the LORD.22 And Hezekiah spoke encouragingly to all the Levites who showed good skill in the service of the LORD. So they ate the food of the festival for seven days, sacrificing peace offerings and giving thanks to the LORD, the God of their fathers.23 Then the whole assembly agreed together to keep the feast for another seven days. So they kept it for another seven days with gladness.24 For Hezekiah king of Judah gave the assembly 1,000 bulls and 7,000 sheep for offerings, and the princes gave the assembly 1,000 bulls and 10,000 sheep. And the priests consecrated themselves in great numbers.25 The whole assembly of Judah, and the priests and the Levites, and the whole assembly that came out of Israel, and the sojourners who came out of the land of Israel, and the sojourners who lived in Judah, rejoiced.26 So there was great joy in Jerusalem, for since the time of Solomon the son of David king of Israel there had been nothing like this in Jerusalem.27 Then the priests and the Levites arose and blessed the people, and their voice was heard, and their prayer came to his holy habitation in heaven.
Isaiah 33
1 Wee u, verwoester, u die zelf niet verwoest bent, en u die trouweloos handelt, al heeft men tegenover u niet trouweloos gehandeld. Hebt u het verwoesten voltooid, dan zult u zelf verwoest worden; bent u gereed met trouweloos handelen, dan zal men tegen u trouweloos handelen.2 HEERE , wees ons genadig, op U hebben wij gewacht. Wees elke morgen hun arm; ja, ons heil in tijd van benauwdheid.3 Voor het daverend geluid zullen de volken vluchten; als U Zich verhoogt, zullen de heidenvolken overal verspreid worden.4 Dan zal uw buit verzameld worden, zoals zwermsprinkhanen zich verzamelen; zoals sprinkhanen erop afstormen, stormt men erop af.5 DeHEERE is hoogverheven, want Hij woont in de hoogte. Hij heeft Sion vervuld met recht en gerechtigheid.6 Hij zal zijn de vastheid van uw tijden, een rijkdom aan heil, wijsheid en kennis; de vreze desHEEREN zal zijn schat zijn.7 Zie, hun allersterksten schreeuwen het uit daarbuiten, de vredeboden wenen bitter.8 De gebaande wegen zijn verlaten, de gebruiker van de weg ontbreekt. Hij verbreekt het verbond, hij versmaadt de getuigen, hij acht geen sterveling.9 Het land treurt, verkommert. De Libanon staat beschaamd, hij is verwelkt, Saron is geworden als de Vlakte, en Basan en Karmel schudden hun bladeren af.10 Nu zal Ik opstaan, zegt deHEERE , nu zal Ik verhoogd worden, nu zal Ik verheven worden.11 U gaat zwanger van stro, u zult stoppels baren; uw adem is een vuur dat u verteren zal.12 De volken zullen verbrande kalk worden, als afgekapte dorens zullen zij met vuur verbrand worden.13 Hoor, u die ver weg bent, wat Ik heb gedaan, en u die dichtbij bent, erken Mijn macht!14 De zondaars in Sion zijn angstig, huiver heeft de huichelaars aangegrepen: Wie onder ons kan verblijven bij een verterend vuur? Wie onder ons kan verblijven bij een eeuwige gloed?15 Hij die wandelt in gerechtigheid en billijk spreekt, die winstbejag door afpersing verwerpt, die zijn handen afwerend schudt om geen geschenken aan te nemen, die zijn oor dichtstopt om niet van bloedvergieten te horen, die zijn ogen sluit om het kwaad niet te zien –16 die zal wonen op de hoogten; bergvestingen op de rotsen zullen zijn veilige vesting zijn, zijn brood wordt hem gegeven, van water is hij verzekerd.17 Uw ogen zullen de Koning aanschouwen in Zijn schoonheid. Ze zullen een wijd uitgestrekt land zien.18 Uw hart zal de verschrikking overdenken: Waar is de schrijver? Waar is de betaalmeester? Waar is hij die de torens telt?19 Het onbeschaamde volk zult u niet meer zien, het volk met zo'n onbegrijpelijke taal dat je het niet begrijpen kunt, met die bespottelijke tongval; het is niet te verstaan.20 Aanschouw Sion, de stad van onze samenkomsten. Uw ogen zullen Jeruzalem zien, een veilige woonplaats, een tent die niet afgebroken zal worden, waarvan de pinnen voor altijd niet uitgetrokken zullen worden en waarvan geen enkel touw gebroken zal worden.21 Want deHEERE zal daar in Zijn macht bij ons zijn. Het zal een plaats van rivieren, van brede stromen zijn. Geen roeiboot zal erop varen, geen statig schip zal er passeren.22 DeHEERE is immers onze Rechter, deHEERE is onze Wetgever, deHEERE is onze Koning; Híj zal ons verlossen.23 Uw touwen hangen slap, ze houden hun mast niet op zijn plaats, ze spannen het zeil niet uit. Dan wordt er een rijke buit verdeeld, zelfs verlamden roven buit.24 Geen inwoner zal zeggen: Ik ben ziek. Want het volk dat daar woont, zal vergeving van ongerechtigheid hebben ontvangen.
Isaiah 37
1 Zodra koning Hizkia dat hoorde, gebeurde het dat hij zijn kleren scheurde, zich in een rouwgewaad hulde en het huis van deHEERE binnenging.2 Verder stuurde hij Eljakim, het hoofd van de hofhouding, Sebna, de schrijver, en de oudsten van de priesters, gehuld in rouwgewaden, naar Jesaja, de profeet, de zoon van Amoz.3 Zij zeiden tegen hem: Dit zegt Hizkia: Deze dag is een dag van benauwdheid, bestraffing en belediging; ja, de kinderen staan op het punt geboren te worden, maar er is geen kracht om te baren.4 Misschien zal deHEERE , uw God, de woorden horen van de commandant, die zijn heer, de koning van Assyrië, gestuurd heeft om de levende God te honen, en zal Hij hem straffen om de woorden die deHEERE , uw God, gehoord heeft. Wilt u dan een gebed opzenden voor het overblijfsel dat er nog te vinden is?5 Toen kwamen de dienaren van koning Hizkia bij Jesaja.6 En Jesaja zei tegen hen: Dit moet u tegen uw heer zeggen: Zo zegt deHEERE : Wees niet bevreesd voor de woorden die u gehoord hebt, de woorden waarmee de knechten van de koning van Assyrië Mij gelasterd hebben.7 Zie, Ik geef een geest in hem, dat hij een gerucht zal horen en zal terugkeren naar zijn land. Dan zal Ik hem in zijn land door het zwaard neervellen.8 Toen keerde de commandant terug en trof de koning van Assyrië aan, in strijd gewikkeld met Libna. Hij had namelijk gehoord dat hij uit Lachis was vertrokken.9 Toen Sanherib over Tirhaka, de koning van Cusj, hoorde zeggen: Hij is uitgetrokken om tegen u te strijden – toen hij dat hoorde, stuurde hij opnieuw gezanten naar Hizkia om te zeggen:10 Dit moet u tegen Hizkia, de koning van Juda, zeggen: Laat uw God, op Wie u vertrouwt, u niet bedriegen door te zeggen: Jeruzalem zal niet in de hand van de koning van Assyrië gegeven worden.11 Zie, u hebt zelf gehoord wat de koningen van Assyrië met al de landen hebben gedaan door ze met de ban te slaan. En zou ú dan gered worden?12 Hebben de goden van de volken die mijn vaderen te gronde gericht hebben, hen gered: Gozan, Haran, Rezef en de zonen van Eden die in Telassar waren?13 Waar is de koning van Hamath, de koning van Arpad, de koning van de stad Sefarvaïm, van Hena en van Ivva?14 Toen Hizkia de brieven uit de hand van de gezanten had ontvangen en die had gelezen, ging hij op naar het huis van deHEERE . Vervolgens spreidde Hizkia die brieven uit voor het aangezicht van deHEERE ,15 en Hizkia bad tot deHEERE :16 HEERE van de legermachten, God van Israël, Die tussen de cherubs troont, U bent het, U alleen bent de God van alle koninkrijken van de aarde, Ú hebt de hemel en de aarde gemaakt.17 Neig,HEERE , Uw oor, en luister; open,HEERE , Uw ogen en zie. Hoor al de woorden van Sanherib die hij gestuurd heeft om de levende God te honen.18 Het is waar,HEERE , de koningen van Assyrië hebben al die landen met hun grondgebied verwoest,19 en hun goden hebben zij prijsgegeven aan het vuur. Het waren immers geen goden, maar het was het werk van mensenhanden, hout en steen. Daarom hebben zij die vernield.20 Nu dan,HEERE , onze God, verlos ons uit zijn hand. Dan zullen alle koninkrijken van de aarde weten dat U deHEERE bent, U alleen.21 Toen stuurde Jesaja, de zoon van Amoz, deze boodschap naar Hizkia: Zo zegt deHEERE , de God van Israël: Wat u tot Mij gebeden hebt met betrekking tot Sanherib, de koning van Assyrië, heb Ik gehoord.22 Dit is het woord dat deHEERE over hem gesproken heeft: De maagd, de dochter van Sion, veracht u, zij bespot u, de dochter van Jeruzalem schudt het hoofd achter u.23 Wie hebt u gehoond en gelasterd? Tegen Wie hebt u de stem verheven en uw ogen hoogmoedig opgeheven? Tegen de Heilige van Israël!24 Door uw dienaren hebt u de Heere gehoond en gezegd: Met mijn talrijke strijdwagens heb ík de hoge bergen bestegen, de flanken van de Libanon. Ik hak zijn statige ceders, zijn mooiste cipressen om. Ik kom tot op zijn hoogste top, tot in zijn weelderig groeiend woud.25 Ík heb gegraven en water gedronken, ik heb met mijn voetzolen alle rivieren van de belegerde plaatsen drooggelegd.26 Hebt u dan niet gehoord dat Ik, de Heere, dit lang tevoren gedaan heb, en dat Ik dit vanaf de dagen van weleer heb bewerkstelligd? Nu heb Ik het doen komen: u bent er om de versterkte steden tot puinhopen te verwoesten.27 Daarom waren hun inwoners machteloos, waren zij ontsteld en beschaamd, werden zij als gras op het veld of groene grasscheutjes, als gras op de daken, of een veld koren voordat het overeind staat.28 Maar uw zitten, uw uitgaan, uw thuiskomen ken Ik, en uw tekeergaan tegen Mij.29 Omdat u tegen Mij tekeer bent gegaan, en uw hoogmoed is opgeklommen tot in Mijn oren – zal Ik Mijn haak in uw neus slaan en Mijn bit tussen uw lippen, en Ik zal u doen terugkeren langs de weg waarover u bent gekomen.30 En dit zal voor u het teken zijn: men zal dit jaar eten wat vanzelf gegroeid is, in het tweede jaar wat daarvan weer opkomt; in het derde jaar moet u zaaien en maaien, en wijngaarden planten en de vruchten daarvan eten,31 want opnieuw zal wat ontkomen, wat overgebleven is van het huis van Juda, wortel schieten naar beneden toe en vrucht dragen de hoogte in,32 want van Jeruzalem zal uitgaan wat overgebleven is, en wat ontkomen is, van de berg Sion. De na-ijver van deHEERE van de legermachten zal dit doen.33 Daarom, zo zegt deHEERE over de koning van Assyrië: Hij zal deze stad niet binnenkomen, daar geen pijl in schieten, haar met geen schild tegemoetkomen, en tegen haar geen belegeringsdam opwerpen.34 Langs de weg waarover hij gekomen is, zal hij terugkeren, maar deze stad zal hij niet binnenkomen, spreekt deHEERE .35 Want Ik zal deze stad beschermen door haar te verlossen, omwille van Mijzelf en omwille van David, Mijn dienaar.36 Toen trok de engel van deHEERE ten strijde en sloeg in het legerkamp van Assyrië honderdvijfentachtigduizend man neer. Toen men de volgende morgen vroeg opstond, zie, het waren allemaal dode lichamen.37 Daarop brak Sanherib, de koning van Assyrië, op. Hij trok weg en keerde naar zijn land terug; en hij bleef in Ninevé.38 Het gebeurde nu, toen hij zich in het huis van Nisroch, zijn god, neerboog, dat Adrammelech en Sarezer, zijn zonen, hem met het zwaard doodden. Zij ontkwamen naar het land Ararat, en Esar-Haddon, zijn zoon, werd koning in zijn plaats.
